Spólgloski trwale dzwieczne mozemy spiewac

Spółgłoski trwałe dźwięczne możemy śpiewać. Drugie miejsce artykulacji powstaje między końcem języka a podniebieniem twardym albo między zbliżonymi nawzajem do siebie siekaczami przy spokojnie leżącym za nimi języku. Drugie miejsce artykulacji jest miejscem większości spółgłosek. Podczas przechodzenia powietrza wzdłuż języka przez szparę między zbliżonymi siekaczami powstaje głuchy dźwięk S i dźwięczne Z. Podczas zupełnego chwilowego zbliżenia końca języka do- podniebienia twardego i następnego nagłego jego oderwania się od podniebienia powstają dźwięki wybuchowe: głuche T i dźwięczne D. Continue reading „Spólgloski trwale dzwieczne mozemy spiewac”

Jezeli glówka sondy nie przesuwa faldu

Jeżeli główka sondy nie przesuwa fałdu, znaczy to, że nastąpiło stwardnienie błony podśluzowej, li wówczas nie należy wstrzykiwać powtórnie w to samo miejsce. Jeżeli u szypuły guza znajdujemy stwardnienie, lecz dolny biegun guza wykazuje rozszerzenie i ukrwienie żylne, wstrzykujemy wprost do guza 5 – 8 kropli silnego, 200/0 roztworu fenolu w oliwie. Wstrzykiwań nie należy powtarzać bez końca. Po pierwszej serii robimy przerwę 4-tygodniową, po czym sprawdzamy wynik. Wznowy powstają przede wszystkim w czasie- miesięcy letnich, toteż badanie kontrolne powinno być robione w porze wiosennej. Continue reading „Jezeli glówka sondy nie przesuwa faldu”

Krwawienie wystepuje najczesciej 7 – 8 dnia po odpadnieciu podwiazek wskutek martwicy kikutów

Tworzenie się ropni zdarza się tylko wtedy, gdy operuje się w terenie zakażonym lub nie dba się o odprowadzenie wydzieliny z odbytnicy za pomocą sączków. 4. Krwawienie występuje najczęściej 7 – 8 dnia po odpadnięciu podwiązek wskutek martwicy kikutów; w ten sposób dochodzi do obnażenia w tkance granulacyjnej kikutów tętnic. Stałe krwawienie, Zwłaszcza dla bańki odbytnicy, może prowadzić do niebezpiecznej utraty krwi, która może wystąpić niepostrzeżenie, jeżeli na zewnątrz uchodzi tylko nieznaczna część krwi. Po wstrzyknięciu 0,02 morfiny wprowadzamy do odbytnicy wziernik, -przepłukujemy ją gorącym (40°) roztworem fizjologicznym soli kuchennej, tak by usunąć całkowicie kał, po czym wprowadzamy do jelita dren gumowy grubości palca owinięty gazą wioformową, tak by uzyskać przekrój dwa razy większy od drenu gumowego; po posmarowaniu powierzchni wazeliną wyjałowioną wprowadzamy dren do odbytnicy, wyciągamy wziernik, a przestrzeń pomiędzy fałdami pośladka a drenem wypełniamy paskami gazy. Continue reading „Krwawienie wystepuje najczesciej 7 – 8 dnia po odpadnieciu podwiazek wskutek martwicy kikutów”

Ostry zakrzep guza zylakowatego zewnetrznego odbytu

Ostry zakrzep guza żylakowatego zewnętrznego odbytu. Podczas silnego parcia przy oddawaniu twardych mas kałowych, jak również podczas podnoszenia ciężarów, długotrwałych napadów kaszlu lub w przebiegu biegunki może dojść do pęknięcia żyły odbytu i powstania krwiaka w luźnej tkance okolicznej. Chory dostrzega nagle wystąpienie bardzo bolesnego, twardego guza w obrębie wylotu odbytnicy. Badanie wykazuje półkuliste, bardzo bolesne na ucisk obrzmienie, poryte gładką, błyszczącą skórą. Niekiedy obrzęk dotyczy większej na raz liczby guzów, a wówczas widzimy silny obrzęk okoliczny, tak iż myślimy najpierw o wypadnięciu guzków żylakowatych wewnętrznych uległych sprawie zakrzepowej; sytuację wyjaśnia od razu staranne badanie palcem przez odbytnicę. Continue reading „Ostry zakrzep guza zylakowatego zewnetrznego odbytu”

CHOROBY NACZYN JELITOWYCH

CHOROBY NACZYŃ JELITOWYCH 1. Skrobiawica jelit (Amyloidosis intestinalis) Zmiany skrobiawcze w, jelicie są najsilniej wyrażone w naczyniach krwionośnych, w kosmkach i tkance podśluzowej. Błona mięsna jelita oraz warstwa mięsna błony śluzowej bywają siedliskie skrobiawcze bardzo rzadko. Skrobiawica jelit objawia się uporczywymi biegunkami, nie dającymi się opanować. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu takich biegunek u osoby, dotkniętej przewlekłym ropieniem lub inną chorobą wiodącą do skrobiawicy, obok objawów klinicznych skrobiawicy wątroby, śledziony i nerek. Continue reading „CHOROBY NACZYN JELITOWYCH”

Zmiany chorobowe w odbytnicy i w tkankach ja otaczajacych powstaja raczej w pózniejszym okresie

Zmiany chorobowe w odbytnicy i w tkankach ją otaczających powstają raczej w późniejszym okresie, mianowicie po upływie kilku miesięcy. Polegają one na powstawaniu ziarniniaków, w środku których tworzy się drobnowidowy ropień, otoczony przez komórki nabłonkowate, ułożone palisadowato, a na obwodzie – limfocyty z nie licznymi komórkami olbrzymimi. Obok typowych ziarniniaków spotyka się ogniska zwykłej tkanki ziarninowej. Rozpad ziarniniaków wiedzie do powstania owrzodzeń i przetok otwierających się w okolicy odbytu, do innych odcinków odbytnicy itd. Obfity rozwój tkanki łącznej z następowym zbliznowaceniem ziarniniaków wiedzie do lejkowatego i okrężnego zwężenia odbytnicy i jej zniekształtnienia. Continue reading „Zmiany chorobowe w odbytnicy i w tkankach ja otaczajacych powstaja raczej w pózniejszym okresie”

Udostepnianie danych i dziennik

Chcemy wyjaśnić, biorąc pod uwagę niedawne obawy dotyczące naszej polityki, że Dziennik angażuje się w udostępnianie danych w ramach prób klinicznych. Jak stwierdzono w raporcie Instytutu Medycyny z komitetu1, któremu służyłem oraz z niedawnego artykułu redakcyjnego Międzynarodowego Komitetu Redaktorów Czasopism Medycznych (ICMJE), 2 uważamy, że istnieje moralny obowiązek dla osób, które zgłaszają się do udziału w tych próbach. upewnij się, że ich dane są powszechnie i odpowiedzialnie wykorzystywane. Z tego względu polityka czasopism będzie zgodna z wytycznymi zawartymi w artykule redakcyjnym ICMJE i raporcie IOM: jeśli odpowiednie systemy zostaną zastosowane, będziemy wymagać od autorów zobowiązania udostępnienia danych stanowiących podstawę zgłoszonych wyników ich pracy w ciągu 6 miesięcy od ich opublikowania. Continue reading „Udostepnianie danych i dziennik”

Empagliflozyna, wyniki sercowo-naczyniowe i śmiertelność w cukrzycy typu 2 cd 5

Współczynniki zagrożenia są oparte na analizie regresji Coxa. Pierwotny wynik wystąpił u istotnie niższego odsetka pacjentów w grupie empagliflozyny (490 z 4687 [10,5%]) niż w grupie placebo (282 z 2333 [12,1%]) (współczynnik ryzyka w grupie empagliflozyny, 0,86; 95,02% przedział ufności [CI], 0,74 do 0,99, P <0,001 dla nie mniejszej wartości i P = 0,04 dla wyższości) (Figura 1A). Kluczowy wynik drugorzędowy wystąpił u 599 z 4687 pacjentów (12,8%) w grupie otrzymującej empagliflozynę i 333 z 2333 pacjentów (14,3%) w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,89, 95% CI, 0,78 do 1,01, P <0,001 dla nie gorszej jakości i P = 0,08 dla wyższości).
Tabela 1. Tabela 1. Pierwotne i wtórne wyniki sercowo-naczyniowe. W porównaniu z placebo, empagliflozyna powodowała znacząco niższe ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka, 0,62, 95% CI, 0,49 do 0,77, P <0,001) (rysunek 1B ), zgon z dowolnej przyczyny (współczynnik ryzyka, 0,68; 95% CI, 0,57 do 0,82, P <0,001; ryc. Continue reading „Empagliflozyna, wyniki sercowo-naczyniowe i śmiertelność w cukrzycy typu 2 cd 5”

Kliniczne zarządzanie chorobą wirusową Ebola w Stanach Zjednoczonych i Europie

Dostępne dane dotyczące charakterystyki pacjentów z chorobą zakaźną Ebola (EVD) i klinicznym postępowaniem z EVD w warunkach poza Afryką Zachodnią oraz powikłaniami obserwowanymi u tych pacjentów są ograniczone. Metody
Dokonaliśmy przeglądu dostępnych danych klinicznych, laboratoryjnych i wirusologicznych od wszystkich pacjentów z potwierdzonym laboratoryjnie zakażeniem wirusem Ebola, którzy otrzymali opiekę w szpitalach amerykańskich i europejskich od sierpnia 2014 r. Do grudnia 2015 r.
Wyniki
W sumie 27 pacjentów (mediana wieku, 36 lat [zakres, 25 do 75]) z EVD otrzymało opiekę; 19 pacjentów (70%) stanowili mężczyźni, 9 z 26 pacjentów (35%) miało współistniejące stany, a 22 (81%) stanowili pracownicy służby zdrowia. Spośród 27 pacjentów 24 (89%) zostało ewakuowanych z Afryki Zachodniej lub było zakażonych wirusem Ebola w Afryce Zachodniej i miało początek choroby i laboratoryjne potwierdzenie zakażenia wirusem Ebola w Europie lub Stanach Zjednoczonych oraz 3 ( 11%) nabył EVD w Stanach Zjednoczonych lub Europie. W momencie wystąpienia choroby najczęstszymi objawami były zmęczenie (20 pacjentów [80%]) i gorączka lub gorączka (17 pacjentów [68%]). Podczas badania klinicznego dominującymi objawami były: biegunka, hipoalbuminemia, hiponatremia, hipokaliemia, hipokalcemia i hipomagnezemia; 14 pacjentów (52%) miało hipoksemię, a 9 (33%) miało skąpomocz, z których 5 miało bezmocz. Continue reading „Kliniczne zarządzanie chorobą wirusową Ebola w Stanach Zjednoczonych i Europie”