Mamy trzy glówne miejsca artykulacji

Mamy trzy główne miejsca artykulacji. W pierwszym miejscu artykulacji między zbliżonymi chwilowo wargami podczas ich nagłego otwarcia powstają wybuchowe spółgłoski P i B. Trwałe dźwięki w pierwszym miejscu artykulacji F i W powstają podczas zbliżenia wargi dolnej do zębów siekaczy górnych, a u ludzi bezzębnych także podczas zbliżania wargi dolnej pod wargę górną. Dźwięki p i F są bezdźwięczne, powstające wskutek przechodzenia przez miejsce artykulacji jedynie tylko samego powietrza bez wydawania głosu. Dźwięki zaś B i W są dźwięczne, powstające w tych samych miejscach artykulacji jak i odpowiednie poprzednie dźwięki bezdźwięczne, ale z udziałem głosu i drganiem strun głosowych, które możemy wyczuć przykładając palec do krtani poprzez skórę szyi. Continue reading „Mamy trzy glówne miejsca artykulacji”

Znajdujemy male, miekkie unaczynione zylaki

Znajdujemy małe, miękkie unaczynione żylaki, a jedynym objawem jest krwawienie podczas oddawania stolca. Przypadki te nadają się do leczenia wstrzykiwaniami. Za najlepszą metodę jest uważane dziś wstrzykiwanie podśluzówkowe ponad guzki wprowadzone przez Alblighta; wstrzykiwanie do guzków jest stosowane obecnie tylko wyjątkowo. Wstrzykiwanie ma cel podwójny: z jednej strony ma. doprowadzić do obliteracji naczyń włosowatych i żylnych i w ten sposób zapobiec krwawieniu, z drugiej przeciwdziałać wypadaniu guzków przez utworzenie włóknistego podłoża w obrębie błony podśluzowej. Continue reading „Znajdujemy male, miekkie unaczynione zylaki”

Chory powinien oddac stolec dopiero nastepnego dnia

Chory powinien oddać stolec dopiero następnego dnia, a w dniu, w którym wykonano zabieg, unikać dłuższego stania i wszelkich wysiłków, zwłaszcza sportowych; nie ma poza tym innych zastrzeżeń. Badając chorego palcem przez odbytnicę w kilka dni po zabiegu stwierdzamy w górnej części szypuły guzka stwardnienie na przestrzeni odpowiadającej wielkości paznokcia; jest ono wywołane przez miejscową sprawę zakrzepową w obrębie błony podśluzowej. Jeżeli mamy tylko jeden guzek, który wyczuwamy zwykle przy badaniu chorego w ułożeniu łokciowo-kolanowym w kwadrancie przednim prawym, wystarcza z reguły jedno wstrzyknięcie. W razie istnienia kilku guzków powtarzamy wstrzyknięcie po tygodniu. Ponowne wstrzyknięcie do miejsca, które już uległo stwardnieniu, może doprowadzić do martwicy; w takim przypadku badamy najpierw śluzówkę za pomocą sondy główkowatej, po włożeniu wziernika do odbytnicy. Continue reading „Chory powinien oddac stolec dopiero nastepnego dnia”

Teraz chwytamy innymi kleszczykami Kochera

W ten sposób powstają 3 fałdy zawierające guzki główne wraz z błoną śluzową odbytnicy. Teraz chwytamy innymi kleszczykami Kochera pod poprzednimi kleszczykami odpowiednie guzki zewnętrzne ; po nacięciu nożyczkami skóry u podstawy guzka zewnętrznego przedłużamy cięcie skośnie do środka, tak iż cięcie uzyskuj e kształt litery V, odsłaniamy zarazem brzeg zwieracza zewnętrznego odbytu . W ten sposób powstaje szypuła, którą przekłuwamy igłą z nitką z grubego jedwabiu i podwiązujemy szypułę z obu stron. W podobny sposób tworzymy i podwiązujemy uszypułowany płatek w obrębie guzków prawego przedniego i prawego tylnego. Pomiędzy guzkami żylakowatymi należy pozostawić mostek skórny, szerokości co najmniej 1 cm, żeby uniknąć zwężenia odbytu. Continue reading „Teraz chwytamy innymi kleszczykami Kochera”

ROZSZERZENIE SAMORODNE OKREZNICY

Zator i zakrzep-naczyń krezkowych (Embolia et thrombosis mesenterialis) XXI. ROZSZERZENIE SAMORODNE OKRĘŻNICY (DILATATIO COLI IDIOPATHICA) CHOROBA HIRSCHSPRUNGA (MORBUS HIRSCHSPRUNGI) Określenie. Przez miano: rozszerzenie samorodne okrężnicy rozumie się chorobę polegającą na ogromnym rozszerzeniu, wydłużeniu i zgrubieniu okrężnicy esowatej, a czasami także innych odcinków okrężnicy oraz odbytnicy pomimo braku mechanicznych przeszkód do posuwania silę mas kałowych w jelitach. Choroba nosi także miano: choroba Hirschsprunga, ten bowiem autor zwrócił na nią szczególną uwagę (w r. 1888). Continue reading „ROZSZERZENIE SAMORODNE OKREZNICY”

Brak komórek zwojowych jest zboczeniem rozwojowym

Brak komórek zwojowych jest zboczeniem rozwojowym, gdyż żadnych zmian, które by przemawiały za innym pochodzeniem tego stanu (zapalenia, zwyrodnienia), nie stwierdza się. Miejsce i rozległość rozszerzonego i przerosłego odcinka jelit zależą od tego, gdzie się znajduje odcinek jelita nie zawierający komórek zwojowych. Krezka okrężnicy esowatej jest przeważnie znacznie wydłużona i zgrubiała. Obok tych zmian często stwierdza się zboczenia rozwojowe, dotyczące innych części jelita grubego, dwunastnicy i przełyku. Wywód chorobowy. Continue reading „Brak komórek zwojowych jest zboczeniem rozwojowym”

Zapalenie odbytnicy rozrostowe i zwezajace

Zapalenie odbytnicy rozrostowe i zwężające (Proctitis proliferans et stenoticans) Ziarnica pachwinowa łagodna (Lymphogranuloma inguinale benignum) Choroba Nicolasa i Favrea Czwarta choroba weneryczna (Lymphopathia venerea) Dymienice ziarnicowate Wymienione w nagłówku nazwy dotyczą wenerycznej choroby zakaźnej i zaraźliwej, którą wywołuje zarazek przesączalny, opisany przez Hellerstroma i Wassena, Zarazek traci swą zjadliwość w ciepłocie 60° ,w ciągu 30 minut oraz w ciepłocie 2°, 3° w ciągu 10-16 dni. Ostatnio powiodło się hodować zarazek w pęcherzyku żółtkowym zarodka pisklęcia. Zarazek przypomina bardziej czynnik chorobotwórczy papuzicy (psittacosis ). Choroba interesuje internistę z tego względu, że wiedzie do poważnych zmian chorobowych w odbytnicy. U kobiet zakażenie następuje przez pochwę. Continue reading „Zapalenie odbytnicy rozrostowe i zwezajace”

Empagliflozyna, wyniki sercowo-naczyniowe i śmiertelność w cukrzycy typu 2 cd 7

Urosepsis odnotowano u 0,4% pacjentów w grupie otrzymującej empagliflozynę i 0,1% w grupie placebo, ale nie obserwowano braku ogólnego wskaźnika infekcji dróg moczowych, powikłanych zakażeń dróg moczowych lub odmiedniczkowego zapalenia nerek (tabela S13 w części R w Dodatek dodatkowy). Kliniczne dane laboratoryjne podano w tabeli S14 w sekcji S w dodatkowym dodatku. Nie było istotnych zmian w elektrolitach w dwóch badanych grupach. Wartości hematokrytu były wyższe w grupach empagliflozyny niż w grupie placebo (średnie [. SD] zmiany od wartości wyjściowych, 4,8 . 5,5% w grupie otrzymującej 10 mg empagliflozyny, 5,0 . 5,3% w grupie otrzymującej 25 mg empagliflozyny, oraz 0,9 . Continue reading „Empagliflozyna, wyniki sercowo-naczyniowe i śmiertelność w cukrzycy typu 2 cd 7”

Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią

Czarni pacjenci z hemofilią A (niedobór czynnika VIII) są dwukrotnie bardziej prawdopodobni niż biali pacjenci w celu wytworzenia inhibitorów przeciwko białkom czynnika VIII podawanym w terapii zastępczej. Istnieje sześć białek czynnika VIII typu dzikiego oznaczonych jako H1 do H6, ale tylko dwa (H1 i H2) pasują do rekombinowanych produktów zawierających czynnik VIII stosowanych klinicznie. H1 i H2 występują we wszystkich grupach rasowych i są jedynymi białkami czynnika VIII, które do tej pory znaleziono w białej populacji. H3, H4 i H5 znaleziono tylko w czerni. Postawiliśmy hipotezę, że niedopasowane transfuzje czynnika VIII przyczyniają się do wysokiej częstości występowania inhibitorów wśród pacjentów rasy czarnej. Continue reading „Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią”