Długoterminowe przetrwanie kohorty mieszkańców Wspólnoty z astmą

Zgłaszano, że śmiertelność związana z astmą wzrosła w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie1-11. Raporty pochodzą z istotnych statystyk dotyczących liczby zgonów na mieszkańca, sklasyfikowanych zgodnie z przyczynami leżącymi u ich podstaw w danym regionie geograficznym w określonym okresie, zwykle w ciągu jednego roku. Takie badania są ograniczone ze względu na stopień dokładności przyczyn zgonu, jak stwierdzono na świadectwach zgonu i przez zdolność badaczy do oszacowania wielkości zmieniającej się populacji. Co więcej, nie ma oceny populacji faktycznie zagrożonej – czyli osób z astmą. Alternatywnym podejściem jest identyfikacja populacji pacjentów na początku choroby (określanej jako kohorta zachorowalności) i śledzenie ich w miarę upływu czasu. Continue reading „Długoterminowe przetrwanie kohorty mieszkańców Wspólnoty z astmą”

Mamy trzy glówne miejsca artykulacji

Mamy trzy główne miejsca artykulacji. W pierwszym miejscu artykulacji między zbliżonymi chwilowo wargami podczas ich nagłego otwarcia powstają wybuchowe spółgłoski P i B. Trwałe dźwięki w pierwszym miejscu artykulacji F i W powstają podczas zbliżenia wargi dolnej do zębów siekaczy górnych, a u ludzi bezzębnych także podczas zbliżania wargi dolnej pod wargę górną. Dźwięki p i F są bezdźwięczne, powstające wskutek przechodzenia przez miejsce artykulacji jedynie tylko samego powietrza bez wydawania głosu. Dźwięki zaś B i W są dźwięczne, powstające w tych samych miejscach artykulacji jak i odpowiednie poprzednie dźwięki bezdźwięczne, ale z udziałem głosu i drganiem strun głosowych, które możemy wyczuć przykładając palec do krtani poprzez skórę szyi. Continue reading „Mamy trzy glówne miejsca artykulacji”

Technika wstrzykiwania

Technika wstrzykiwania Zabieg jest niebolesny, można go robić ambulatoryjnie i nie potrzeba przygotowania specjalnego. Chorego układamy w ułożeniu łokciowo- kolanowym, a pośladek okrywamy serwetą z wyciętym otworem. Polecamy choremu oddychać głęboko spokojnie oraz wprowadzamy do odbytnicy dobrze nasmarowany wazeliną wziernik odbytniczy na głębokość co najmniej 6,35 – 6,5 cm, tak by przejść poza górny brzeg pierścienia odbytu. Po ustawieniu wziernika na odpowiedniej wysokości i uwidocznieniu kwadrantu zawierającego największy lub krwawiący guzek żylakowaty wkłuwamy igłę w kierunku ukośnym w stosunku do odbytnicy, tak by ostrze igły doszło do tkanki podśluzowej, wstrzykujemy pod błonę śluzową 3 ml 5 % roztworu fenolu w oliwie. Jeżeli błona śluzowa jest bardzo wiotka, wstrzykujemy z nowego, dalej w bok położonego wkłucia jeszcze raz 3 ml środka. Continue reading „Technika wstrzykiwania”