Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią

Czarni pacjenci z hemofilią A (niedobór czynnika VIII) są dwukrotnie bardziej prawdopodobni niż biali pacjenci w celu wytworzenia inhibitorów przeciwko białkom czynnika VIII podawanym w terapii zastępczej. Istnieje sześć białek czynnika VIII typu dzikiego oznaczonych jako H1 do H6, ale tylko dwa (H1 i H2) pasują do rekombinowanych produktów zawierających czynnik VIII stosowanych klinicznie. H1 i H2 występują we wszystkich grupach rasowych i są jedynymi białkami czynnika VIII, które do tej pory znaleziono w białej populacji. H3, H4 i H5 znaleziono tylko w czerni. Postawiliśmy hipotezę, że niedopasowane transfuzje czynnika VIII przyczyniają się do wysokiej częstości występowania inhibitorów wśród pacjentów rasy czarnej. Metody
Sekwencjonowaliśmy gen czynnika VIII (F8) u czarnych pacjentów z hemofilią A w celu identyfikacji przyczynowych mutacji i haplotypów tła, na których się znajdują. Wyniki z poprzednich testów Bethesda i informacje na temat wyjściowej ciężkości hemofilii, wieku przy zapisie i związków biologicznych pomiędzy badanymi pacjentami uzyskano z przeglądu kart medycznych pacjentów. Zastosowaliśmy wieloczynnikową regresję logistyczną, aby kontrolować te potencjalne czynniki zakłócające, testując powiązania między haplotypem F8 a rozwojem inhibitorów.
Wyniki
Spośród 78 czarnych pacjentów z włączoną hemofilią 24% miało haplotyp H3 lub H4. Częstość występowania inhibitorów była wyższa wśród pacjentów z jednym z tych haplotypów niż wśród pacjentów z haplotypem H1 lub H2 (iloraz szans, 3,6; przedział ufności 95%, 1,1 do 12,3; P = 0,04), pomimo podobnego spektrum mutacji i stopnia hemofilii ciężkości choroby w tych dwóch podgrupach.
Wnioski
Te wstępne wyniki sugerują, że niedopasowana terapia zastępcza czynnikiem VIII może być czynnikiem ryzyka dla rozwoju alloprzeciwciał przeciwko czynnikowi VIII.
Wprowadzenie
Infuzja pochodzącego z osocza lub rekombinowanego czynnika VIII jest standardową metodą zatrzymania krwotoku u pacjentów z hemofilią A (niedobór czynnika VIII). Alloantibody, które neutralizują aktywność zastępczych cząsteczek rozwijają się u około 20 do 25% pacjentów, 1,2 jednak i leczenie pacjentów, którzy mają te inhibitory może być kosztowne.
Na ryzyko powstania inhibitora wpływa rodzaj mutacji w genie czynnika VIII (F8) .3-7 Duże delecje, inwersje i mutacje bezsensowne wiążą się z najwyższym ryzykiem, prawdopodobnie dlatego, że układ odpornościowy biorcy rozpoznaje normalne białko zastępcze czynnika VIII jako obca cząsteczka. Rodzaj mutacji wiąże się również z ciężkością hemofilii A. Zatem związek między rodzajem mutacji a rozwojem inhibitorów może zostać zakłócony przez zmienne związane z ciężkością choroby, takie jak wiek przy pierwszej infuzji terapii8 lub skumulowana liczba dni terapii zastępczej.9
Rysunek 1. Rysunek 1. Cztery niesynonimowe polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (SNP), których haplotypy kodują sześć różnych białek czynnika VIII, oznaczonych jako H1 do H6. Ludzki F8 zawiera cztery wspólne niesynonimiczne SNP, których kombinacje alleliczne kodują sześć różnych białek czynnika VIII typu dzikiego, z których tylko dwa mają sekwencje aminokwasowe znalezione w rekombinowanych cząsteczkach czynnika VIII stosowanych klinicznie
[więcej w: protezy bydgoszcz, penirium skład, siatka centylowa dla młodzieży ]

Powiązane tematy z artykułem: penirium skład protezy bydgoszcz siatka centylowa dla młodzieży