Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią czesc 4

Aby zidentyfikować inhibitory, uczestniczące centra zastosowały test Bethesda31 z modyfikacją Nijmegena32, o której wiadomo, że poprawia swoją specyficzność w pobliżu wartości granicznej dla uzyskania pozytywnego wyniku testu, który wynosił 0,6 jednostki Bethesdy na mililitr. Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci byli poddawani badaniom przesiewowym na obecność inhibitorów podczas corocznych ocen. Wyjściową ostrość hemofilii zdefiniowano zgodnie z początkowym poziomem (w jednostkach na mililitr) aktywności czynnika VIII jako procent normalnej. Łagodna hemofilia odpowiadała wyjściowemu poziomowi czynnika VIII większego niż 5%, ale mniej niż 40% normalnej, umiarkowanej hemofilii do poziomu podstawowego równego lub większego niż 1%, ale nie większej niż 5% prawidłowej i ciężkiej hemofilii do wartości wyjściowej poziom mniejszy niż 1% normy.33 W celu pomiaru czynnika VIII, w każdym ośrodku zastosowano osocze z niedoborem czynnika VIII i ocenę czasu aktywowanej częściowej tromboplastyny. Sekwencjonowanie F8
Wszystkie znane funkcjonalne regiony F8, w tym 1194 pz ciągłej sekwencji promotorowej, wszystkie 26 eksonów, 50 do 100 pz każdego segmentu łącznikowo-intronowego i 309 pz flankującego 3 -genomowego DNA, zostały zamplifikowane przez reakcję łańcuchową polimerazy ( PCR) i sekwencjonowane jak opisano przez Viel i wsp.17. Przeprowadzono sekwencjonowanie w celu genotypowania znanych niesynonimowych SNP, odkrycia nowych niesynonimicznych SNP i zidentyfikowania nieinwersyjnych mutacji wywołujących hemofilię. Chromatogramy sekwencjonowania zostały przetworzone za pomocą oprogramowania Phred (www.phrap.org) 34,35 oraz programów SAS napisanych wewnętrznie17, a następnie poddane przeglądowi ręcznie. Biorąc pod uwagę, że mężczyźni mają tylko jeden chromosom X, pacjenci z hemofilią są hemizygotyczni dla F8, a zatem haplotypy skonstruowano jako proste połączenie niesynonimicznych alleli SNP pacjenta.
Testy odwrócenia F8
Aby zidentyfikować inwersje w intronach i 22, wykorzystaliśmy próbki genomowego DNA i nieznacznie zmodyfikowane wersje trzech testów opartych na PCR.36-38 Pacjenci, u których mutacje F8 nie zostały ostatecznie zidentyfikowane przez sekwencjonowanie, byli oceniani pod kątem inwersji 22 intronu za pomocą PCR z długim dystansem. .36 O ile inwersja 22 intronu nie została definitywnie zidentyfikowana, przeprowadzono test inwersji intronu.37 Wreszcie, o ile nie zidentyfikowano inwersji intronu 1, przeprowadzono znacznie silniejszą inwersję inwersji intronu 22 opartą na PCR.38
Analiza statystyczna
Wynik, ekspozycja i współzmienne
Uważaliśmy, że pacjent ma inhibitor, jeśli jakikolwiek test przesiewowy miał wartość 0,6 jednostki Bethesda na mililitr lub więcej.31,32 Wyznaczyliśmy białą formę czynnika VIII w postaci dzikiej, kodowanej przez gen F8 pacjenta jako ekspozycję. na podstawie określonych reszt aminokwasowych w pozycjach 484 (R lub H), 776 (R lub G), 1241 (D lub E) i 2238 (M lub V). Na podstawie alleli G1679A, A2554G, C3951G i A6940G przewidywano, że haplotypy F8 zidentyfikowane w tym badaniu kodują cztery z pięciu białek czynnika VIII typu dzikiego obserwowanych wcześniej w czarnej populacji, mianowicie H1, H2 , H3 i H4 (rysunek 1). Ze względu na małą liczbę osób, połączyliśmy je w dwie grupy: H1 z H2 (H1 + H2) i H3 z H4 (H3 + H4). Pacjenci z grupy H1 + H2 reprezentują niesoborowanych (kontrolnych) osobników, ponieważ ich mutacje hemofilne są obecne w haplotypach F8, które kodują białka czynnika VIII reprezentowane przez lub wzbogacone w rekombinowane i pochodzące z osocza produkty zastępcze
[więcej w: penirium skład, przychodnia bytom, siatka centylowa dla młodzieży ]

Powiązane tematy z artykułem: penirium skład przychodnia bytom siatka centylowa dla młodzieży