Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią ad 7

Maksymalne i minimalne ilorazy szans zaobserwowane w każdej pojedynczej podgrupie niepowiązanych osób wynosiły odpowiednio 4,3 i 1,5 w nieskorygowanej analizie oraz 4,4 i 1,5 w skorygowanej analizie. Tabela pokazuje, że u 78 czarnych pacjentów zidentyfikowano 11 różnych kategorii typów mutacji hemofilnych. Te 11 kategorii mutacji składało się z 31 odrębnych alleli F8 powodujących utratę funkcji, z których 9 wcześniej nie było znanych (ryc. 2) .29 Ten duży stopień heterogeniczności alleli jest podobny do obserwowanego w poprzednich badaniach przekrojowych w celu identyfikacji widma mutacyjne u pacjentów z innych grup rasowych. 42-44,46,47 Ponadto, wśród 70 pacjentów z rozpoznanymi mutacjami F8 nie zaobserwowano różnicy między grupami haplotypów H1 + H2 i H3 + H4 w proporcji pacjentów z mutacje o wyższym ryzyku lub o niższym ryzyku (P = 0,27) (tabela 1). Aby zmniejszyć heterogeniczność nieznanych skutków różnych typów mutacji, przeprowadziliśmy podanalizę wśród pacjentów z mutacjami missense (jedyna kategoria wystarczająco duża, aby uzyskać znaczący wynik), stosując wieloczynnikową regresję logistyczną do kontrolowania wieku w chwili rejestracji i wyjściowej ostrości choroby . Rozpowszechnienie rozwoju inhibitorów było wyższe u tych, których mutacje sensusuzyjne występowały na haplotypie kodującym H3 lub H4 (iloraz szans, 4,3), chociaż przedział ufności w tym małym podprecie 31 pacjentów obejmował możliwość efektu zerowego (95% CI, 0,2 do 101,1).
Dyskusja
Zbadaliśmy potencjalny mechanizm leżący u podstaw obserwacji, że częstość występowania inhibitorów czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią A jest około dwukrotnie większa niż u białych. 16-16. Nasze wcześniejsze badania populacji niehemofilnych (ryc. 1) 17,18 pozwoliły nam przewidzieć, że powodujące hemofilne mutacje u około 27% czarnych pacjentów byłyby obecne na tle haplotypów F8 kodujących formy H3, H4 lub H5 typu dzikiego czynnika VIII.30 Te haplotypy różnią się od białek H1 i H2.17,18 H1 i Białka H2 stanowią obecnie dostępne rekombinowane produkty czynnika VIII21-24 i są wzbogacone w koncentraty czynnika VIII pochodzące z osocza, ponieważ dawcy krwi w Stanach Zjednoczonych są w przeważającej mierze biali.25-28 Stwierdziliśmy, że pacjenci z haplotypem H3 lub H4 w tle częściej mieli inhibitor (w pewnym momencie swojego życia) niż pacjenci, których haplotypy były albo H1, albo H2, wynik zgodny z naszymi wcześniejszymi ustaleniami. W badaniu wstępnym skoncentrowaliśmy się wyłącznie na pacjentach rasy czarnej, aby zredukować wielkość wszelkich potencjalnych zmiennych zakłócających z powodu stratyfikacji populacji w grupach porównawczych haplotypów.49-51
Ponieważ wielkość próby była niewielka, połączyliśmy pacjentów w dwie grupy: H1 + H2 i H3 + H4. Sekwencje aminokwasowe białek H1 i H2 odpowiadają pełnej długości rekombinowanym cząsteczkom czynnika VIII (Figura 1C) 21-24, a dwa białka czynnika VIII przewidują dominację w istniejących produktach otrzymywanych z osocza.25-28 My nie posiadać wystarczające informacje o markach koncentratu, na które pacjenci byli narażeni, w celu porównania częstości występowania inhibitorów między pacjentami z haplotypem H1, którzy byli leczeni za pomocą Kogenate (cząsteczki H1) a tymi leczonymi rekombinatem (cząsteczka H2), lub odwrotnie, między pacjentami z haplotypem H2, którzy byli leczeni jednym lub drugim koncentratem
[przypisy: piramida zdrowego żywienia dla dzieci, kał ołówkowy, reh med ]

Powiązane tematy z artykułem: kał ołówkowy piramida zdrowego żywienia dla dzieci reh med