Inhibitory czynnika VIII u czarnych pacjentów z hemofilią ad 6

W przypadku mutacji, które wystąpiły u więcej niż jednego pacjenta, niezależnie od tego, czy pacjenci byli spokrewnieni, liczba przypadków, w których zaobserwowano jakąkolwiek nieprawidłowość (N), podano w nawiasach. Wszystkie wcześniej nieznane mutacje są oznaczone gwiazdką. Podstawową ostrość hemofilii dla każdego pacjenta obrazuje kolor tekstu określającego jego mutację, z czarnym, niebieskim i czerwonym, wskazując odpowiednio na ciężką, umiarkowaną i łagodną chorobę. W przypadku mutacji stwierdzonych u co najmniej jednego pacjenta z dodatnim inhibitorem (Inh [+]) liczba pacjentów z daną nieprawidłowością, u której rozwinęły się inhibitory, jest również wskazana w nawiasach. 3 -końcowa częściowa delecja genu obejmująca eksony 24, 25 i 26 u dwóch braci o dodatnim powinowactwie nie została przedstawiona. Tabela 1. Tabela 1. Typ mutacji genu czynnika VIII według haplotypu białka czynnika VIII w 78 czarnych pacjentach z hemofilią A. Do badania włączono siedemdziesięciu ośmiu czarnych pacjentów z hemofilią A. Zidentyfikowaliśmy hemofilną mutację F8 u 70 z 78 pacjentów (ryc. 2). Dwóch pełnych braci z dużymi delecjami genów, które obejmowały A6940G, niesynonimiczne SNP kodujące M2238V (Tabela 1), zostały wyłączone z analiz asocjacyjnych, ponieważ nie mogły być sklasyfikowane w żadnej z grup haplotypów. Średni (. SD) wiek 76 pozostałych osób wynosił 17,5 . 12,9 lat. Według początkowo zarejestrowanych pomiarów czynnika VIII 11 osób (14%) miało łagodną hemofilię, 17 (22%) miało umiarkowaną hemofilię, a 48 (63%) miało ciężką hemofilię; ten rozkład nasilenia jest podobny do obserwowanego w przekrojowych badaniach pacjentów z hemofilią z innych grup rasowych.42-47
Tabela 2. Tabela 2. Rozwój inhibitorów czynnika VIII według haplotypu czynnika VIII u 76 czarnych pacjentów z hemofilią A. u pacjentów rasy czarnej z hemofilią zidentyfikowano haplotypy H1, H2, H3 i H4, ale nie rzadki haplotyp H5. .18 Dwaj pacjenci mieli jeden dodatkowy, wcześniej nieznany, niesynonimiczny SNP, z których żaden nie spowodował hemofilii (patrz Dodatek Dodatek B). Częstości występowania łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej hemofilii nie różniły się istotnie w zależności od czterech haplotypów tła (P = 0,11). Tabela 2 pokazuje związek między grupą haplotypów a występowaniem inhibitorów. Szanse na posiadanie inhibitora czynnika VIII były istotnie wyższe u pacjentów z haplotypem H3 lub H4 niż u osób z haplotypem H1 lub H2 (iloraz szans, 3,4; przedział ufności 95% [CI], 1,1 do 10,2; P = 0,03) . Związek ten utrzymywał się, gdy kontrolowaliśmy wiek pod względem rekrutacji i wyjściową ciężkość hemofilii w wieloczynnikowej regresji logistycznej (iloraz szans, 3,6; 95% CI, 1,1 do 12,3; P = 0,04).
Wykluczyliśmy dwóch pacjentów, których geny F8 miały różne haplotypy w tle, z powodu obecności jednego dodatkowego niesynonimicznego SNP. Spośród pozostałych 74 pacjentów, 51 nie odnotowało względnego wśród uczestników badania. Pozostałych 23 pacjentów było członkami 11 rodzin (Tabela w Dodatku Uzupełniającym). Gdy wybrano pojedynczego pacjenta z każdej z tych rodzin, wielkość próby dla podanalizy wynosiła 62 pacjentów. W analizach wszystkich 3072 możliwych kombinacji 62 niepowiązanych osób, mediana ilorazów szans dla rozwoju inhibitorów czynnika VIII wynosiła odpowiednio 2,5 i 2,6 w nieskorygowanych i dostosowanych analizach.
[hasła pokrewne: ząb jednokanałowy, poradnia alkoholowa warszawa, przychodnia bytom ]

Powiązane tematy z artykułem: poradnia alkoholowa warszawa przychodnia bytom ząb jednokanałowy